آخــــرين شب گــــــرم رفتن ديدمش
لحظه هــــاي واپسين ديــــــــدار بود
  
او به رفتن بود و من در اضطــراب
ديده ام گريــــــان دلم بيمــــــــار بود
  
گفتمش از گــــــريه لبريزم مـــــــرو
گفت جــــــانا ناگزيرم نـــــــــــاگزير
  
گفتم او را لــــــــحظه يي ديگر بمان
گفت مي خواهم ولي ديـــرست ديــــر
  
در نگـــاهش خيره مــــــاندم بي اميد
سر نهـــــادم غــــــم زده بر دوش او
  
بوسه هاي گـــــــريه آلــــودم نشست
بر رخ و بر لالــــــه هـــاي گوش او
  
نــــــاگهان آهي كشيـــــد و گفت واي
زندگي زيبـــــــاست گاهي گاه زشت
  
گــريه را بس كن مـــــــرا آتش مزن
نــــــاگزيرم از قبول ســــــــرنوشت
  
شعله زد در من چـــو ديدم موج اشك
بــــــرق زد در مستي چشمــــــان او
  
اشك بي طاقت در آن هنگامه ريخت
قطره قطره از ســـــر مژگــــــان او
  
از سخن مــــــانديم و با رمز نگـــاه
گفت ميــــدانم جـــــدايي زود بـــــود
  
با نگــــــــاه آخــــرينش بين مـــــــا
هاي هاي گـــــــــــريه ي بدرود بود