و طبق عادتی قدیمی ... سلام

دلم مي خواد سرم رو با دوتا دستام فشار بدم تا هر چي " گذشته " توي سرم دارم دور بريزم و همه ي وجودم رو لبريز از " آينده " کنم ... آينده اي شيرين

اما اي کاش ... اي کاش دستام همچين قدرتي داشتن

 چند روز پيش که باز هم " گيج " از اتفاقات روزمره طبق معمول به دنبال دواي دردم در دست نوشته هاي شريعتي بودم به صفحه اي برخوردم که انگار نسخه اي بود که مخصوص من تجويز شده بود ... مخصوص من :

 "عشق گاه جابه جا مي شود و گاه سرد مي شود و گاه مي سوزاند . اما دوست داشتن از جاي خويش _ از کنار دوست خويش _ بر نمي خيزد . سرد نمي شود که داغ نيست . نمي سوزاند که سوزاننده نيست. عشق اگر پاي عاشق در ميان نباشد ، نيست . اما در دوست داشتن ، جز دوست داشتن و دوست ، سومي وجود ندارد و ... "

 مي دونيد ؟ الان که دارم اينا رو مي نويسم حس "با شکوهي" دارم . حسي به زيباييه "خلوت تنهايي" به عظمت "لبهايي يخ زده"  به دردناکيه  "آغوشي سرد" ويا  ...

مي دونم که هيچ جوري نمي تونم زيبايي و عظمت احساس درونيم رو وصف کنم .اصلا مگه مي شه چنين حس نابي رو توصيف کرد؟

فقط مي دونم که هميشه با خوندن اين جملات به ياد سفر مي افتم  . سفري که معلوم نيست کي و کجا ... ولي مياد يه روز و با اومدنش دنيا رو از وجود کسي که " دوست داشتن رو کاملا فهميده بود " محروم مي کنه ... فکر مي کنم بتونم با خيال راحت اين جمالت رو درباره ي خودم بگم ! چون احساس مي کنم به گردن  "دوست داشتن " حق بزرگي دارم . حقي که به قيمت شکسته شدن قلبم به دست آوردم . و فکر نمي کنم حقي بزرگتر از اين وجود داشته باشه !

 تا حالا شده به " جرم " دوست داشتن يه نفر ، خودت رو " محکوم " به تنهايي کني و يا خودت رو به " آب و آتيش " بزني تا ديگه مهرش تو دلت نباشه ؟ اما بعد از اون همه آب و آتيش بازهم ببـيني که جزء جزء بدنت ، ملتمسانه ، حضور اون رو در خودشون خواستارن؟

 اگه تموم اينا رو تجربه کردي به راحتي مي توني من رو درک کني .

اگه تجربه کرده باشي مي دوني که آدم اين جور مواقع حاضره بميره تا حد اقل اینطوری مهر اون رو هم تو دلش بکشه .... داشتن این حس سخته .... به خدا سخته

كاش آن كتابي بودم كه از سر بي حوصله گي در شب هاي بي خوابي مي خوانديد مرا

 سلام

زندگي زيباست . مگه نه ؟!؟

ولي ...

نه ... ادامه اش ندم بهتره .  آخه ميترسم اگه جمله ي بالا رو كامل كنم " زندگي"  نتونه سنگيني و متانت " زيبايي " رو تحمل كنه و براي هميشه مجبور به يدك كشيدن "زشتي" به دنبال خودش بشه
...
كاش پيش از آنكه عشق در درونم بميره ، راز اون رو براتون ميگفتم . اما افسوس و صد افسوس كه هميشه حرفهايم ناگفته ميماند...

سخن از كلمات كليشه اي نيست

بلكه سخن از يك اتفاق است ، اتفاقي كه به دنبال خود حادثه اي عظيم رو به دوش ميكشيد

سخن از جدايي است ، يك فراق اجباري ، پاياني در انبوهي از بي دليلي

سخن از سختي فراموش كردن كوله باري خاطره است

روي صحبتم از عشقي زودگذر نيست . بلكه حرفم از حادثه ي عظيمي است به نام دوستي

حادثه اي كه اينك با تمام عظمتش ، تنها كلمه اي است معلق در هوا . كلمه اي كه خودش هم نميداند بايد جايش را به دوستي دهد يا در ميان انبوهي از سوالهاي بي جواب نظاره گر مرگ خويش باشد...

چه كنم كه هنوز هم زيباترين حرفهايم را برايتان نگفته ام !

اما تا همين جا هم شرمسار كلمات هستم . احساس ميكنم كلمات حق بزرگي بر گردنم دارن . حقي به بزرگيه " لذت بيان احساسات "

من ناچارم در اين چهار ديواري تنگ ، صبور باشم . تا شايد روزي ...

چه فرقي ميكند كه در آن روز چه اتفاقي بي افتد ؛ چرا كه :

                  " ز دست غير ننالم چرا كه همچو حباب                                               

                                               هميشه خانه خراب هواي  خويشتنم "

     اين روزها ...

اين روزها قلمم در جست جوي واژه ها سرگردان است .

كلمات ، از من و دفترم گريزانند.

اين روزها پريشاني ديگر با من غريبه نيست . و دلهره مهمان دائمي من شده .

دل به دريا زدم و دشت آرزوهايم را ، يك نفس دويدم ، تا روياهايم را با تو كامل كنم ،

تا براي تو و روياهاي ناتمامم غزل بسازم .

     ... برگرد

من طرد شده ي عشق و محبتم و پذيرفته شده در آغوش سرد و بي روح تنهايي و سكوت !

چشمانم در انتظار توست تا از پشت گرد و غبار نا اميدي چهره ات را نمايان كني و براي دل خسته ام دستهاي مهربانت را تكان دهي . و من با چشمان منتظر ، لبخند زيباي تو را ببينم .

در اين لحظات مالامال از غم و تنهايي ، قلبم براي رسيدن دوباره به تو مي تپد .

پس برگرد ... !

برگرد ... چون ديگر تحمل دوري از تو را ندارم .

برگرد ... چون من ديگرنميتوانم تنها با رويا يت زندگي كنم .

برگرد ... تا براي هم غريبه نشده ايم .

برگرد ... !